NARM

Het Neuroaffectieve Relationele Model (NARM) is een psychotherapeutische en procesgerichte methode die specifiek is ontwikkeld voor het behandelen van hechtings-, relationeel en ontwikkelingstrauma. De benadering integreert een hulpbrongericht model dat zich richt op ervaringen in het hier en nu.

Deze ontwikkelingsgerichte, neurowetenschappelijk onderbouwde benadering is voortgekomen uit psychotherapeutische stromingen zoals psychodynamische psychotherapie, hechtingstheorie, gestalttherapie, karakterstijlen en somatische benaderingen. NARM werkt relationeel in het huidige moment, binnen de context van interpersoonlijke neurobiologie. Deze aanpak is hulpbrongericht, niet-regressief, niet-cathartisch en uiteindelijk niet-pathologiserend.

NARM gaat ervan uit dat biografie belangrijk is, maar dat niet de gebeurtenissen uit het verleden de klachten veroorzaken die mensen als volwassene ervaren. Het is het voortduren van overlevingsstrategieën – die ooit passend waren – die huidige ervaringen vervormen en klachten veroorzaken. Deze overlevingsstrategieën hebben hun nut verloren en leiden tot een voortdurende ontkoppeling van ons authentieke zelf en van anderen.

Dissociatie en isolatie zijn bijvoorbeeld de voornaamste copingmechanismen bij het omgaan met vroeg trauma. Dissociatie en isolatie hebben mensen letterlijk het leven gered, maar wanneer deze mechanismen tot in de volwassenheid voortduren, veroorzaken ze aanhoudende klachten.

Het is de vervorming van de identiteit die ontstaat als reactie op de aanpassing aan vroeg trauma en die voortdurend lijden veroorzaakt. Een voorbeeld: wanneer kinderen opgroeien met ouders die hen geen liefde geven, kunnen zij niet herkennen dat dit een tekortschieten van hun ouders is. Kinderen ervaren het falen van hun omgeving altijd als hun eigen falen en ontwikkelen het gevoel dat zij zelf niet geliefd kunnen worden.

Een kernelement van het NARM-model is het werken met de onbewuste behoefte van het kind, en later de volwassene, om de hechtings- en liefdesrelatie te beschermen. Door zich af te splitsen van ontwikkelingsbehoeften en emoties, wordt het beeld van de verzorger beschermd ten koste van het eigen positieve zelfbeeld.

Dit heeft ingrijpende gevolgen op psychobiologisch, fysiologisch en identiteitsniveau.

Het klinische NARM-model biedt nauwkeurige en effectieve technieken voor het werken met de kernproblemen van identiteitsvervorming en fysiologische disregulatie. Daarnaast biedt het een nieuwe, samenhangende theorie voor het werken met affecten en emoties, gericht op het ondersteunen van hun psychobiologische voltooiing.

Binnen de NARM-benadering werken we gelijktijdig met de psychologie en fysiologie van mensen die ontwikkelingstrauma hebben ervaren. Daarbij richten we ons op de wisselwerking tussen identiteitsvraagstukken en het vermogen tot verbinding en regulatie.